Jaskinia w Mechowie, zwana również Grotą w Mechowie, jest niewielkim obiektem, aczkolwiek zdecodwanie największą z tego typu osobliwości przyrodniczych leżących nieopodal Trójmiasta.
Grota powstała w okresie najmłodszego zlodowacenia. Jaskinię odkrył na początku XIX wieku mierniczy Heue.
Legenda mówi, że jaskinia ta jest początkiem nigdy nie skończonego tunelu, który rzekomo łączyć miał dwa klasztory: męski w Mechowie i kilka kilometrów dalej żeński w Żarnowcu. Tunel rozpoczęli kopać zakonnicy by połączyć klasztory w celu potajemnych schadzek. W czasie prac, w głębi tunelu napotkali oni jednak "Lodowego Ducha", który pogasił braciszkom drążącym tunel wszystkie świece. Ci w popłochu uciekli i już nigdy pracy swej nie wznowili.
Łączna długość korytarzy na chwilę obecną wynosi ok. 60m. Niezwykle charekterystyczne jest wejście do groty z filarami wyrzeźbionymi przez wodę.
Ten cenny okaz przyrody ulega jednak powoli systematycznemu niszczeniu. Ze względu na rodzaj i strukturę materiałów tworzących grotę większa część groty nie jest udostępniona do zwiedzania, ponieważ grozi zawaleniem (m.in. kilkudziesięciometrowy korytarz biegnący wgłąb wzgórza oraz komora główna, która zbudowana jest z piaskowca i grozi osypywaniem).